Momenteel kun je de volgende e-Pages downloaden:




Januari 2019 : "Je hoofd koel houden tijdens grote veranderingen. Hoe kun je doorgaan, ook al pies je zowat in je broek?"
Februari 2019    "Hart-en-Ziel-Waarom"
Maart 2019 : "Duurzaamheid?"
April 2019 : "Soms wel soms niet"
Mei 2019 : "Samen boven de WC gebogen"
Juni 2019 : "Niets"
       



Vanaf heden plaatsen we de e-pages gewoon op deze pagina ;-)



3 December 2019

EVEN NAAR DE TANDARTS


Enthousiast worden we begroet door onze honden.
Het kacheltje snort al snel.
We landen weer in de stilte van de natuur, van onze finca.
De wind is gaan liggen.
De natuur geniet van de regen die is geweest.
Gelukkig. Onze onrust sijpelt weg.

Het is stil in de wachtkamer.
Of nee eigenlijk niet.
De mensen die op hun beurt zitten te wachten, ja die zijn stil.
Maar de tv die hier de hele dag aanstaat niet.
Die staat nét hard genoeg om te kunnen verstaan wat er gezegd wordt.
En of je nou wilt of niet, je “moet” er naar kijken.

Wij kijken ook.
Even werpen we weer een blik op de wereld om ons heen.
Een wereld waar we ons 1,5 jaar geleden zoveel mogelijk uit hebben teruggetrokken.

De tandarts loopt uit, we wachten al 40min.
Al 40min worden we gebombardeerd door praatprogramma’s en reclames.
In een noodtempo volgen de beelden elkaar op.
Soms ook nog met verschillende beelden tegelijkertijd.
Enorme hoeveelheden aan informatie worden over ons uitgestort.

Het duurt niet lang of de onrust bekruipt ons.
Nou ja, eerlijk gezegd worden we er kierewiet van.
We kunnen niet wachten tot we weer terug zijn op onze finca.

Het is me al vaker opgevallen sinds we hier wonen.
Kijkend naar de bomen, wandelend over ons land.
Alles is een maaksel, een creatie.
Wij zijn een creatie, de natuur, de aarde, alles. Dat is magisch en wonderlijk. Immens en niet te bevatten.
Dan zijn er ook nog de menselijke creaties. Gedachten, overtuigingen, aannames, verwachtingen, woorden, elk beeld, elk geloof, elke wens, elk idee over wat de realiteit is, over wat waar is en wat niet.
En voorbij al die creaties (of daaromheen, daaronder, of hoe je het ook maar wilt zien) is Liefde en Leven. Leven dat leeft en geeft. Zonder oordeel. Zijn wordt het ook wel genoemd. Of energie. Sommigen noemen het zelfs god.

Hoe langer ik hier woon, hoe aparter de door mensen gemaakte wereld op me overkomt. Maar ja, ik geniet tegelijkertijd ook van wat er gemaakt wordt, van alle ingenieuze ideeën en ontdekkingen. Ik maak er gebruik van. Ik laad m’n telefoon op, ik stap in de auto en soms ook in het vliegtuig, ik krijg allerlei informatie via internet, ik word geholpen door de tandarts. Hier wonen en zijn zet alles echter voor mij in een veel ruimer perspectief. Het perspectief van “wat neem je mee als je de aarde verlaat”, en “wat brengt verbinding met zich mee en wat niet”, “wat is belangrijk en wat niet”…

De antwoorden hierop liggen voor ons hier, bij onze finca, bij dit leven hier met de dieren, de natuur, de bomen en planten, de ruimte, stilte en de lieve mensen die we hier mogen ontvangen en ontmoeten.

De antwoorden zijn voor een ieder anders.
En zijn altijd in beweging naarmate ons bewustzijn groeit.
Dat maakt het leven zo boeiend vind ik.
En dat maakt me zo nieuwsgierig naar jou.
Wat zijn jouw antwoorden hierop?





15 januari 2020




POEP

Een forse man liep langs ons.
Een wit konijntje in z’n hand, alsof het een baksteen was.
Het konijntje was verdoofd van de angst.
Levenloos leek het.
De schrik sloeg me om m’n hart: waar zijn we nou terecht gekomen?

In een soort vertraging keek ik om me heen.
Overal dode witte konijntjes, lukraak op de grond.
Hier en daar een verdwaalt pootje.
Jammerende geluidjes uit hele kleine hokjes.
En de geur…

Ik draaide me om en liep weg.
Hier wil ik niet zijn!
Mest kwamen we voor.
Mest voor onze bomen voordat de voorspelde regen komt.
Alleen niet zo.

Maar eenmaal weer buiten gebeurde er eigenlijk iets wonderlijks.
Ik ging weer terug.
Ik wilde mijn ogen hier niet voor sluiten.

Al “biddend” liep ik over het terrein.
Mijn hart stroomde over van liefde voor de konijnen.
Voor de mensen ook die hier werken.
Wat een armoe.
Dit kun je geen leven noemen.
En de liefde bleef maar stromen, nog steeds.
De innerlijke tranen ook.

We hebben de konijnenpoep meegenomen.
Met liefde uitgestrooid bij onze bomen.
We gaan hier niet meer terug.